Każdy widzi to co chce

Dziś miałam napisać o leczeniu oczu, ale chyba jeszcze nadmienię o jednej sprawie, która mnie nie mile rozczarowała. Zacznijmy jednak od podstawowego planu. Od jakiegoś czasu zajmuję się leczeniem swojego wzroku i może wydawać się Wam dziwne, że poruszam taki temat, ale nie ma w tym nic banalnego. Moje leczenie wzroku polega na odstawieniu w kąt okularów i zastosowaniu odpowiednich technik, które powinny po regularnym i odpowiednio w czasie trwającym ćwiczeniom poprawić mój wzrok, a nawet wyleczyć go zupełnie. 

Gdy chodziłam do podstawówki zawsze wydawało mi się, że dziewczyny noszące okulary wyglądają atrakcyjniej od pozostałych i nawet marzyłam o okularach zerówkach. Pamiętam jak w liceum zaczęłam słabiej widzieć i strasznie się z tego powodu czułam, ponieważ bez okularów nie było mowy o schowaniu się w ostatniej ławce. Poszłam do okulistki, która dobrała mi okulary, jak się później okazało źle!! Optyk nie potrafił mi dobrać dobrze pasujących oprawek i tak chodziłam w brzydkich okularach kompletnie nie zadowolona ze swojego wyglądu. Na pierwszym roku studiów traf chciał, że okulary się popsuły i dzięki temu zmusiłam się aby iść do okulisty, do którego od dawna się wybierałam. Okazało się, ze wzrok jeszcze mi się pogorszył, a było to spowodowane dobraniem za słabych szkieł do moich pierwszych okularów. Po kolejne poszłam do "Pana Hilarego" i byłam oczarowana zarazem ogromnym wyborem oprawek, jak i miła oraz fachową obsługą. W końcu miałam okulary o jakich marzyłam i w dodatku dostałam gratisowe okulary awaryjne. Już sporo wody w rzece upłynęło od tamtego dnia (czytaj lat) a ja nadal mam wadę wzroku na tym samym poziomie. Niestety moje ukochane oprawki zniszczyły się w stopniu nie pozwalającym na dalsze ich użytkowanie, ale w pomoc przyszły mi moje awaryjne okularki. Obecnie w planach mam kolejną wizytę u okulisty, aby sprawdzić stan oczu, ale chcę to odłożyć trochę w czasie ze względu na rozpoczęcie ćwiczeń.

Teraz właśnie nastał czas na część właściwą. Już w liceum koleżanka pokazała mi pewną książkę, ale jak byłam zbyt młoda i niedojrzała na takie sprawy. Jakiś miesiąc temu przypomniałam sobie o owej pozycji i wypożyczyłam ją. Jak już mnie coś zainteresuje, to nie ma zmiłuj, muszę przeczytać jak najszybciej i nic innego w danej chwili się dla mnie nie liczy. Tak było z "Widzieć bez okularów" Marylin B. Rosanes-Berrett. Niby wszystko co autorka napisała jest takie banalne i dziwne, że aż trudno uwierzyć w działanie tak prostych metod. Ja jednak nie lubię być niedowiarkiem, więc zabrałam się do pracy za ćwiczenia rozluźniające i te na krótkowzroczność. Jakie są efekty? W prawdzie jestem dopiero na początku tej drogi, ale już widzę różnicę!! Jestem w stanie z każdym dniem zwiększać odległość od telewizora i jednocześnie nadal widzieć wyraźnie. Oczywiście w obecnej chwili są to centymetry, ale jak na tak krótki okres stosowania tych technik, rezultat jest zadowalający. Jestem uparta, więc może uda mi się osiągnąć cel i widzieć bez okularów.

Teraz chciałam zauważyć jak dziwni ludzie piszą blogi. Są osoby piszące naprawdę fajne blogi, poruszające ciekawe tematy, które bardzo polubiłam, ponieważ mają pozytywne podejście do życia. Potrafią przyjąć do siebie uwagi, wytłumaczyć dlaczego jest tak a nie inaczej, pomóc w każdy możliwy sposób. Ale są też blogerki (tego typu blogera jeszcze nie spotkałam) oraz czytelniczki, które potrafią tylko krytykować wszystko i wszystkich naokoło i nie wolno zwrócić im uwagi . Szkoda, że w taki sposób wylewają swoje frustracje, bo podejrzewam że mogą to być wartościowe osoby. Ja potrafię przyznać się do błędu, wytłumaczyć, czy przeprosić, pytanie czy inni też.